Boek

De dood van een therapeut belichaamt de cruciale doorbraak die de zoeker oploopt en waar eenieder vroeg of laat komt voor te staan. Het energieverslindende 'ik'-uitgangspunt maakt plaats voor een ego-arme ruimte waarin de onmetelijke intelligentie van onze lichamelijke verschijningsvorm volop opbloeit.
Iedereen, zonder enige uitzondering, is op zoek naar die innerlijke rust. Pas indien de hele reis doorleeft wordt, komt men thuis. Soms loop je daarbij een waarachtige gids tegen het lijf en worden tegenwerkende illusies sneller doorzien. Met vallen en opstaan bereiken we uiteindelijk de plaats die we in wezen nooit verlaten hebben, maar uit het oog verloren waren.

Dit boek beschrijft deze Odysseus-reis die zich voltrok en die de oude therapeut in mij totaal wegvaagde. In de huidige 'keuken' worden heel andere gerechten voorgeschoteld dan voorheen. 'Ongekende' smaken worden aangeboden. Van het oude blijft weinig over. Via tal van anekdotes wordt dit spontale gidsen beschreven. Als lezer word je voortdurend gespiegeld en word je op blinde vlekken gewezen die voorheen nooit opkwamen. En blinde vlekken vragen om inzicht wil het hele plaatje begrepen en beleefd worden. Pas dan keert de verlangde rust terug.

..." Toen Frans voor de eerste keer naar me toe kwam op gesprek (‘ik' help mensen bij hun psychische problemen), belde hij me even op om te verwittigen dat hij wat later zou zijn. De file had heel zijn tijdschema in de war gebracht. Hij vroeg me of dat geen probleem was voor mij.
Eenmaal bij mij thuis excuseerde hij zich nogmaals. Frans zat dus met het idee dat je in het leven te laat kunt komen. Toen ik hem vertelde dat gelijk welk moment altijd een ‘op-tijd-moment' is en je dus nooit te laat kunt zijn, beaamde hij wel direct dat ik gelijk had maar de impact van die waarheid ontging hem totaal. In het verdere verloop van het gesprek zou blijken dat er nog veel in de weg stond om waarheid in ontvangst te kunnen nemen. Maar hij is niet de enige. Frans vertelde me dat hij zo stilaan de energie aan het kwijt geraken is waarover hij tot hiertoe al altijd kon beschikken. Hij was nogal perfectionistisch en uiterst zorgzaam. Voor elk probleem kwam hij wel op tijd tot een afdoende oplossing. Men kon steeds op Frans rekenen. Maar steeds meer kwamen teleurstellingen in zijn leven bovendrijven. In feite kwam hij hier ten rade om een oplossing te vinden voor zijn tanend energieniveau. De stress die hij in de file naar hier toe ondervond was op zijn beurt een uiting van zijn constant verlangen naar die verdrongen innerlijke eenheid. Hij heeft die al heel zijn leven gezocht via materiële precisie en perfecte planning. Nog steeds zit hij in zijn eigen illusie gevangen en komt zijn leven langzaam aan vast te zitten. En ook letterlijk: in de file. Allicht verwachtte hij ook hier bij mij een perfect sluitende oplossing te vinden. Zeg zo iemand dat er geen kan aangereikt worden en hij pakt zij biezen. Frans is ondertussen met de noorderzon verdwenen. En toch, het is dikwijls een kwestie van tijd. Frans zoekt vroeg of laat deze deur terug op – en met veel meer overgave." ...

* * *