Ik zet mij duidelijk af tegen al diegenen die deze Westerse (reguliere) geneeskunde zomaar de rug toe keert. Het is het kind met het badwater weggooien zonder dit kind ooit onderzocht en aanhoord te hebben. Een arts die inziet dat niet alleen het lichaam, maar tevens de geest moet verlicht worden, is een zegen voor de mensheid. Die zorgt ervoor dat men lichamelijk tot een herstelproces komt en raad de cliënt tegelijkertijd ook aan om het psychisch herstelproces te laten begeleiden. Arts en psychisch consulent vormen een eenheid. Alleen dan voert dit de cliënt terug tot heelheid.
- Uitgangspunt
Wie in een situatie terecht gekomen is waarbij de innerlijke spanning het aangenaam levensgevoel meer en meer dreigt te overheersen, blijft altijd met het gevoel zitten dat het anders kan. De herinnering aan tal van leuke en aangename momenten wijst hier immers op. Ooit voelde het eigen lichaam niet zo 'leeg' als nu. De geest was krachtig en vol initiatieven. En het eigen 'lijf' zat vol leven.
Elke mens, tot zijn kleinste cel toe, wil in de beste omstandigheden overleven. Het eigen lichamelijk functioneren is daar volledig op gericht. Hoe kan het dan zover komen, dat zoveel energie uit de geest en het lichaam verdwijnt?
Met tal van medische ingrepen en medicatie tracht men deze mensen terug een aangenaam leven te schenken. En hoewel reeds talloze mensen vanuit die hoek bevrijd werden van hun ongemakken, moet er wel gesteld worden dat die wetenschappelijk onderbouwde ingrepen en medicatie voor het individu geen inzicht opleveren aangaande de oorzaak van de huidige 'put'. Fysieke pijnen worden dan wel weggenomen, de innerlijke psychische onrust komt enkele tijd later weer bovendrijven. Die is immers niet onder de microscoop te leggen. Enkel op de lichamelijke gevolgen van onze geestesprocessen heeft de wetenschapper enige invloed. Binnen een stevig beschermende hersenpan, is dat subtiele en razendsnelle spel van gedachten een ongrijpbaar ding voor elke buitenstaander.
Een gekwetst lichaam heeft een zelfgenezende kracht. Wonden groeien dicht, botbreuken herstellen en ziektekiemen worden overwonnen. Vanzelfsprekend moet onze psyche - onze geest - ook over een zelfgenezend 'mechanisme' beschikken, wil het overleven. Het is een aantoonbaar feit dat deze zelfgenezende kracht draait rond: INZICHT IN DE EIGEN DRIJFVEREN, DE 'IKJES'. Iedereen heeft wel een mening betreffende de eigen drijfveren. Maar stroken die wel voldoende met onze natuurlijke werkelijkheid? Zicht hebben op iets is daarbij totaal iets anders dan in-zicht hebben. Enkel inzicht richt zich naar binnen, in de geest en kan komen daar waar geen enkel microscopisch onderzoek ooit enig zicht zal op hebben. De helende kracht van dit aandachtig aanschouwen is fenomenaal. Wie die kunst van dat 'onmiddellijk waarnemen' eigen weet te maken, draagt de oplossing voor altijd met zich mee. Die vindt onmiddellijk de zin terug van het eigen levensproces. Dan valt men automatische terug in wat men kwijt leek te zijn: het vreugdevol levensgevoel, elke dag als feit beleefd.
Scheiding, dood, angst, wrok, onmacht of gelijk welk psychische kwelling vraagt enkel om een onbevooroordeeld inwendig kijken. Daarbij is het een zegen bijgestaan te worden door iemand die die weg reeds belopen heeft. Want enkel twee ogen gaan de diepte in en kunnen dit peilen. Die bijstand is mijn passie als consulent.
- Wie ben ik?
Mijn naam is Luc Teuwen, ben geboren in 1960 en heb twee kinderen (co-ouderschap). Ik ben afgestudeerd als regent lichamelijke opvoeding, heb de opleiding 'Depressie-consulent' en shiatsu-therapeut gevolgd (HRC) . Ik leef vanuit een humanistische en vrijzinnige levensbeschouwing. Mindfulness vormt de rode draad doorheen de begeleidingen.
Ik hecht geen geloof aan één welbepaalde God maar des te meer aan de Goddelijkheid binnenin elke bestaansvorm. Alles vormt daarbij de eigenzinnige uitdrukking van die Goddelijkheid. Geloof hechten aan één ding is die allesomvattende Goddelijkheid geweld aan doen. En dat zie je dezer dagen maar te zeer tot uitdrukking komen in allerlei vormen van fundamentalisme.
Ik kan mij ten zeerste vinden in de uitspraak van Socrates die zei:” Het leven dat niet onderzocht is, is het leven niet waard”. Dit ‘onderzoeken' brengt ons als mens voorbij onze bekrompen en voorgekauwde stellingen en meningen. De eigen wereld wordt herkend in dé Wereld. En omgekeerd! Dit leidt altijd tot bevrijding: het vrij staan vanuit je individuele bestaansvorm; het vrij staan van elke zin die je wordt aangereikt. Het gevolg herbergt altijd een zekere vredigheid.
Niet wat ik gepresteerd heb in mijn leven, lijkt me hier belangrijk om verder te vermelden, maar wel hoe ik in staat was de natuurlijke krachten onder de dikke egolaag te herontdekken. Want mijn tocht en de uwe zijn uiteindelijk identiek. Daar ligt de verbondenheid. Daar vindt 'ont-moeting' plaats.
Dus maar eens even kijken naar mijn eigen onderzoekende tocht.
Zoals elk bewust mens was ik steeds op zoek naar een gelukzalige constantheid. Hoe meer ik ervan weggeduwd werd hoe meer ik zocht en bevocht. Vanuit een voortdurend zelfonderzoek en opmerkzame gidsen, merkte ik dat de natuurlijkheid in mezelf steeds meer aan de oppervlakte kwam. Te maken keuzes kwamen steeds meer in overeenstemming met 'mij' te liggen en niet langer gericht naar 'hun'. (En dat was niet voor iedereen een prettige ervaring.)
Illusies werden stelselmatig weggevaagd. Meer en meer kwamen de naakte feiten naar de oppervlakte. Waar ik standvastigheid zocht voor het beeld van mezelf, werd dit door uiterst bekwame gidsen telkens aan dingelen geslagen. Mijn redding was mijn kritisch vertrouwen in hun aanwijzingen.
Hoe dan ook, steeds minder 'Lucjes' bleven overeind die zichzelf wijsmaakten dat er iets te beschermen viel en dat dingen moesten veranderd worden. Maar juist dan, wanneer ik het vermoeden omhelsde deze hardnekkige innerlijke tegenstanders klein gekregen te hebben, bleek dat het gewoon een ander 'ikje' was die de overwinning op zijn naam had geschreven. Op het moment dat je denkt de laatste heuvel te beklimmen, doemt de volgende op - steiler dan de vorige. In deze valkuil lopen mensen voortdurend. Een uitputtende bezigheid die in deze tijd gekenmerkt wordt door CVS, burn-out en depressie.
Het werd me steeds duidelijker dat de tegenstanders, die in mijn psychische bestaan voortdurend 'oorlog en vernieling' zaaiden, niet konden bestreden worden zolang mijn bewustzijn die 'ikjes' en 'Lucjes' voedde en onderdak bleven geven. De één werd hoogstens vervangen door een ander. En steeds werd meer ijdelheid toegevoegd.
Ik kon er uiteindelijk niet meer onderuit: mijn zelfbewustzijn stond in de weg. In elke innerlijke gemoedstoestand - of het nu vreugde of gekwetstheid was - lag dit zelfbewustzijn aan de bron. En hoe meer ik vanuit dit bewustzijn een beeld creëerde van mezelf, hoe sterker de emotionele schommelingen werden. Eindeloos werd ik op dat feit gedrukt.
Maar de trein die tot het diepste van mijn 'zijn' zou doordringen was vertrokken en niet meer te stoppen. Eens de gids jou bij je staart heeft, is er geen ontkomen meer aan. Vanuit de voortdurende stimulans tot de kern van werkelijkheid door te dringen, ben ik door de illusies heen gesparteld. Op mijn blote knieën dank ik de aanwezigheid van deze gidsen. Ik besef nu dat zij niet anders konden. Zij kénnen de waarheid niet, zij zijn waarheid. Hun aanwezigheid is dus letterlijk een zegen.
De wereldsituatie waarin we heden ten dagen zitten, bedekt dit gelukzalige pad met een dikke laag overtuigingen, geloof, beloftes en verwachtingen. Vanuit de beleefde gelijkmoedigheid en levenslustigheid, is er die gegronde beleving dat ik de enige weg aan het bewandelen ben die er te gaan is. Op dat pad moet niets en het ego vraagt niet langer verzorgd en beschermd te worden. Er is voor dit 'Ik' geen andere keuze mijn levensenergie ten dienste te stellen van hen die dit pad niet lijken te kunnen vinden. Waarheid blijkt zichzelf te voeden. Ongericht en zonder enig doel of onderscheid makend is ze aanwezig. Heerlijk.
-
De existentieel consulent
Een existentiële gids richt zich op de latente kracht van een eigen-zinnige geest. Enkel een wakkere en aandachtig functionerende geest kan zich laten bevruchten door de werkelijke omstandigheden. Omstandigheden die op zich nooit stabiliteit kennen.
Een waarachtige gids maant je aan wakker te blijven. Zijn onvoorwaardelijkheid is cruciaal. Waarheid beweegt zich immers buiten elke voorwaarde om. Ze is steeds. Zulk een gids neemt je vriendelijk maar kordaat bij de hand. Daar hij weet wat er te weten valt, misleid hij je nooit. Hij is zich bewust van de valkuilen en is vol begrip voor de 'dwalingen' binnen dit zelfbewustzijn. Maar vanuit zijn oprechtheid kan het volledige vertrouwen zich ontplooiien. Zijn pad brengt je altijd thuis, waar dat ook moge wezen. Je eigen pad ontvouwt zich dan als vanzelf en vraagt geen enkele 'ego'-inspanning meer. Voor het eerst heerst er dan rust in het eigen huis. Het is thuiskomen bij jezelf.
In feite zijn dus de zogenaamde patiënten en cliënten niets anders dan studenten. Want zij worden begeleid in het zich verdiepen, in het zich gronden, in het zich aarden. Aarden aan de moeder van hun bestaan. Eenheid.
Als gids-consulent weiger ik dan ook nieuwe ideeën of methoden bovenop de huidige te plakken - alszijnde de ultieme oplossing. Ik zal daarentegen de zoekende aantonen dat een bevredigend en zinvol leven geen enkele behoefte heeft geleid te worden vanuit strakke opgelegde denkpatronen. De levensvragen (zingevingsvragen) waarmee steeds meer mensen beginnen te worstelen, wijzen immers op de onmacht van dit oplossend gericht denken.
Zoekers zullen op een eigen tempo aangespoord worden de eigen geestelijke ruimte op te kuisen. En als er ruimte komt, is er terug beweging. En als er beweging is, kan herkenning plaatsvinden.
Niet één of andere diplomawijsheid of wetenschappelijke erkende know-how mag aan de basis liggen van begeleidingen, maar wel de ervaring van de eigen tocht doorheen de valstrikken van verankerde denkpatonen en eigen emoties. Want een moedeloze cliënt heeft in de eerste plaats nood aan psychische ruimte die rust én kracht bevat. En dat vraagt soms een ervaren, een geduldige én een gelukkige menselijke gids.
Ik verwerp hierbij geen enkele therapie of wetenschappelijk onderzoek, maar schep de nodige ruimte waar uw geest binnen zijn eigen aandachtigheid voluit kan opbloeien. Pas vanuit die onvervreembare aanwezigheid, zullen de mogelijkheden van gelijk welke therapeutische inbreng of wetenschappelijk inzicht u daadwerkelijk kunnen raken. Nooit eerder.
